Tempo  4 horas 48 minutos

Coordenadas 600

Fecha de subida 16 de febrero de 2016

Fecha de realización enero 2016

-
-
105 m
27 m
0
2,1
4,3
8,56 km

Vista 582 veces, descargada 0 veces

preto de Salcidos, Galicia (España)

Na nosa ruta que vos presentamos pódese apreciar gran variedade de vexetación na zona que corresponde ao instituto da Guarda, analizando especies nos exteriores do colexio e tamén un propio xardín adaptado dentro do propio centro.
Agardamos que sexa de voso agrado e que poidandes apreciar o maior número de especies de interese.
Abeto El abeto común o abeto blanco es una especie arbórea de la familia de las pináceas, originaria de las regiones montañosas de Europa. De porte piramidal, tamaño medio o elevado, entre 20 y 50 metros, puede alcanzar los 60 metros de altura, su tronco es derecho y columnar, desprovisto de ramas en su parte inferior, de hasta 6 metros de circunferencia, con corteza cenicienta a blanquecina, lisa y con vesículas resinosas; se oscurece y resquebraja en los ejemplares viejos.
Carballos bosque
Fiuncho
Dente de León
Xesta
Cardo es el nombre común de varias plantas de la familia de las Asteráceas o Compuestas, con más de un millar de géneros y más de 20.000 especies de las que muy pocas son cultivadas. Esta familia, cuyo nombre actual deriva del griego Aster (estrella), se caracteriza porque sus flores se forman por la fusión de cientos e incluso miles de flores diminutas, como es el caso del girasol, y tienen hojas y ramas espinosas. Las pencas son huecas, estriadas y alargadas y terminan en unas grandes hojas verdosas, más pequeñas y blanquecinas en el interior. Tiene numerosas espinas a lo largo del tallo que dificultan su limpieza. El cardo adquiere un gran tamaño y puede alcanzar los 2 metros de altura.
Bosque mixto con abundancia de acacia
Adelfa
Rafia
Palmera
Jardín colegio planta de subsistencia
Jardín
Grupo de estudio de vegetación
Freixo previo a brotes
Bidueiro
Pradairo
Carballos
Faia
Acivro
Nogueira Es un árbol monoico y caducifolio de la familia de las Juglandaceae en el orden de las Fagales. Es la especie del género más difundida en Europa, extendiéndose por todo el suroeste y centro de Asia, hasta el Himalaya y sudoeste de China. Es cultivado por la madera, las hojas aromáticas y el fruto comestible, y también como ornamental.
El "buxus sempervirens" lo tenemos por cualquier parte de nuestros bosques. Árbol siempre verde. Es originario de Europa y se cría silvestre desde las Islas Británicas hasta el mar Mediterraneo y el Caspio. Su madera dura y pesada se utiliza en ebanistería. Las cucharas y tenedores de madera, que antes se usaban cotidianamente para comer, sobretodo, migas o farinetas y que ahora su uso se ha quedado reducido a la cocina, siguen siendo imprescindibles. Como planta ornamental es muy resistente y se puede modelar podando sus ramas y dándole la forma que se desee. Florece en primavera y en la misma mata están las flores femeninas y masculinas. El fruto es como un garbanzo verde lleno de semillas y es tóxico. Puede vivir hasta 600 años. Nuestro buxo es muy apreciado y ahora lo tenemos hasta en macetas.
El mimbre es una fibra vegetal que se obtiene de un arbusto de la familia de los sauces (género Salix, principalmente Salix viminalis, pero también Salix fragilis y Salix purpurea) y que se teje para crear muebles, cestos y otros objetos útiles. En el tejido se utiliza el tallo y las ramas de la planta, ya sea en todo su grosor para el marco o en lonjas cortadas longitudinalmente para el tejido propiamente tal.
Pereiro Silvestre
Amieiro
Pino manso en pluralidades Pinus pinea, el pino piñonero, pino manso, pino doncel es una especie arbórea de la familia de las pináceas. Su nombre, "pino piñonero", proviene de que produce como semilla grandes piñones consumidos por la humanidad desde tiempos inmemoriales, puesto que si bien los piñones de otras especies europeas de pino también se pueden comer, son mucho más pequeños (hay especies americanas con piñones grandes que se explotan comercialmente). Es originario de la región mediterránea.
Trátase da Auroucaria ou pehuen, localizada en áreas moi restrinxidas, sobre todo abundando nas cordilleiras, coma nos Alpes. Polo tanto está adaptada ao noso entorno. Hermosa árbore sempre verde, chega a medir 50 metros, ten un tronco groso, recto, desnudo e cilíndrico. O seus usos destínanse principalmente á carpintería e á construcción. É moi lonxevo, chega ata os 1000 anos, pero cun crecemento moi lento. Presenta corteza rugosa e sen ramas na súa parte basal. As súas follas son grosas, duras e de color verde oscuro e crecen en espiral denso. Para poder ser cortada debe ter polo menos 100 anos.
Sobreira
Algarroba
Acebuche e Oliveira
O espiño albar é un arbusto presente no sotobosque eurosiberiano, aínda que tamén se adapta ao dominio mediterráneo en certas zonas. Caracterízase por ter unha flor branca e unhas follas pequenas. É de folla caduca e adáptase mellor a zonas con temperaturas temperadas, nin moi frías nin moi calorosas.
Loureiro Mediterráneo
Lavanda Es una especie sufrútice que puede superar fácilmente el metro de altura, con tallos cuadrados, algo pelosos y generalmente con ángulos redondeados; las hojas, de 2-6cm por 2-5mm son más o menos lanceoladas, agudas, enteras, verdes, con el nervio central sobresaliente en el envés, eventualmente con margen revoluto. La inflorescencia, espiciforme y largamente pedunculada, puede medir hasta 9cm y está constituida por uno 5 verticilos bastante próximos pero con los inferiores claramente distantes. Las brácteas son anchamente ovadas, acuminadas, las superiores más cortas, con 7-9 nervios divididos superiormente, membranáceas, blanquecinas o pardo verdosas, mientras las bractéolas son casi lineares. No hay penacho apical de brácteas.
Arbusto o pequeño árbol de hasta 5 m de altura, caducifolio, más o menos espinoso, muy ramificado. Tronco derecho, con la corteza resquebrajada y ramas opuestas, patentes; las jóvenes tetrágonas y a veces péndulas. Las hojas, simples, de 1,5-7 por 0,8-2 cm, son entre lanceoladas y oblongas, opuestas o subopuestas –en ramas jóvenes– o bien reunidas en fascículos alternos o subopuestos, caducas, subcoriáceas, lustrosas por el haz, glabras, de un verde amarillento, atenuadas en corto pecíolo con un ápice obtuso, a menudo redondeado –por excepción emarginado–, con glándula terminal (nectario) poco evidente. Las flores miden 3-4 cm de diámetro, solitarias, más raramente geminadas o ternadas con un pedicelo de hasta de 3 mm, acrescente al fructificar. El cáliz tiene 2-4 por 1,5-2 cm; es campaniforme, coriáceo, grueso, persistente, granate, glabro, brillante y segmentos triangulares soldados, valvares en la prefloración, persistentes en el fruto y en número variable de cinco a ocho. Los pétalos, de 2-2,5 por 1-1,5 cm, son obovados, corrugados, caedizos, de color rojo intenso (por excepción rosáceos); pueden ser dobles, o más, en los cultivos. Originaria probablemente de la región irano-turania, se ha naturalizado en la zona mediterránea e introducido en Sudamérica, Sudáfrica y Australia; cultivada en áreas templadas y subtropicales. Dispersa, principalmente por el este y el sur de la Península Ibérica e Islas Baleares. También en las Islas Canarias.
Feixoa
Na imaxe preséntase unha froiteira cítrica, o limoeiro. Esta froiteira pertence á vexetación secundaria, xa que foi introducida, xunto con outros cítricos como a laranxeira, polos musulmáns durante o seu dominio na Península Ibérica séculos atrás. Esta froiteira é moi abundante no dominio mediterráneo litoral, xa que as elevadas temperaturas e as moderadas precipitacións benefícianlle. A variedade climática do clima oceánico nas Rías Baixas tamén é adecuado para esta árbore, xa que goza tamén de temperaturas relativamente altas (media de 15ºC) e ten ata 2 meses de aridez.
Amendoeira
Chopo de ribera Mediterránea adaptado ao xardin da sangriña

30 comentarios

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    A sobreira é unha árbore da familia das fagáceas, nativa de Europa e Norte de África. Pertence ao bosque perennifolio na rexión bioxeográfica mediterránea. Pode chegar a medir 15 metros de altura. Necesita invernos suaves con certa cantidade de humidade. Concéntrase no oeste peninsular xa que necesita solos silíceos. A súa madeira, que é moi dura, aprovéitase para a construción de toneis e barcos, ademais de para obter cortiza. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290743/photo-7538017

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    A faia é unha árbore pertencente ao bosque caducifolio da rexión bioxeográfica eurosiberiana. É unha árbore de crecemento bastante rápido e pode chegar a medir 30 metros. Tolera mal a calor e moi ben o frío e, ademais, esta árbore necesita unha gran humidade, polo que é unha árbore de montaña. Adáptase a solos silíceos e calcáreos, aínda que prefire os últimos. Pode formar grandes masas forestais, o faial. Localízase principalmente na Cordilleira Cantábrica e na zona de Navarra dos Pirineos. Úsase a súa madeira para elaborar mobles e utensilios. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290723/photo-7537992

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O amieiro é tamén coñecido como ameneiro ou abeneiro. É unha árbore da familia das betuláceas. Pertence á rexión bioxeográfica eurosiberiana (atópase en Europa, norte de África e Siberia) e é a árbore por excelencia das ribeiras galegas. Pode alcanzar os 25 metros. A madeira do amieiro é resistente, doada de traballar e consérvase ben baixo a auga (por iso é usada para a construción de palafitas). En Galicia facíase unha tintura negra para puchas e sombreiros e tamén aceite para repeler mosquitos. Utilizábase na construción de pontes, muíños e postes baixo a auga, e tamén na fabricación de pequenos utensilios e zocas. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290737/photo-7538013

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O bidueiro é una árbore do bosque caducifolio que pode chegar a acadar os 10-30 m de altura. En Galicia é frecuente en todo o territorio, mesturándose coas fragas ou formando bidueirais. No sur do país é unha das especies de bosque de ribeira. Non ten grandes esixencias de solo polo que adoita aproveitar terreos degradados por lumes. A súa madeira, dura e resistente, úsase para carpintaría e foi tradicionalmente utilizada polos zoqueiros. Tamén para a construción de cubertas, cascos de canoas e para a elaboración de diferentes recipientes. Aprovéitase como combustíbel nas cociñas de leña, pola súa facilidade para arder. Da súa casca, branda, pódese obter aceite que se emprega en medicina. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290719/photo-7537984

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O pradairo, coñecido en castelán como arce, pertence á familia das sapindáceas. É unha árbore do bosque caducifolio e pode chegar a medir 30 metros. Adáptase ben a un clima fresco e necesita solos preferiblemente fértiles e humidade. Podémolo atopar no norte da Península. En Galicia atopamos principalmente o pradairo común (esta variedade pode chegar a 35 metros). Cultívase como planta ornamental, aínda que en Galiza este uso non é común. A madeira, branca e bastante dura, úsase en carpintería, en torneados, na fabricación de instrumentos musicais e na elaboración de xaropes.

    https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290720/photo-7537986

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O dente de león é orixinario de Eurasia. Atópase por todas as partes: pradeiras, camiños con chan fresco abondo, lugares herbáceos de calquera natureza, á beira do mar, montañas, no alto de muros vellos, no cascallo. É unha planta moi común en todo o mundo e está amplamente documentada en Galicia.

    A floración é, polo normal, de marzo a novembro. Mais, segundo o clima do terreo, non é raro ver dentes de león esparexidos durante o inverno. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290706/photo-7537962

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    A xesta é unha especie de planta perenne, arbustiva, da familia das leguminosas, moi común en Galicia, e que pode aparecer en toda Europa, xa que pode aguantar temperaturas moi baixas.
    A xesta atinxe unha altura de 1 a 3 m, e incluso ata 4 m. As ramas principais son verdes, estriadas e magras e poden acadar un diámetro de 5 a 10 cm. É un arbusto moi ramificado, con talos verdes, de pequenas e poucas follas, simples ou ben compostas, que miden de 5 a 15 mm de longo.
    https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290709/photo-7537965

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    Este bosque mixto con abundancia de acacia foi intruducido durante a repoboación franquista. Orixinalmente contaba coas especies propias da zona eurosiberiana, como poden ser o carballo ou o castiñeiro, pero debido ao escaso rendemento económico desas árbores introducironse especies como a acacia ou o eucalipto, ambas árbores de crecemento rápido e fácil venda ás industrias madeireiras. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290711/photo-7537968

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    Carballo é un xénero nativo do hemisferio norte e inclúe tanto especies caducifolias coma perennifolias. Os carballos esténdese tanto por zonas de clima atlántico como clima continental ou clima mediterráneo, ou incluso ata América e medran en calquera tipo de terreo, tanto en chairas como en ladeiras rochosas. Caracterízanse por ser árbores rexas e fortes e polos froitos: as landras.
    Diferentes especies de carballos son moi comúns en toda Galicia, salientando o carballo común. De feito os carballos constitúen a formación forestal máis representativa do país. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290722/photo-7537989

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    Aquí temos a parte do alumnado de segundo de bacharelato que cursa este ano a materia de Xeografía de España. O gran obxectivo da materia é a de crear un talante crítico- constructivo no alumno, así como un espíritu de curiosidade e de defensa da natureza, loitando por modos produtivos sostibles. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290717/photo-7537982

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O acivro é un arbusto perenne que medra en bosques no oeste, centro e sur de Europa. En Galicia dáse sobre todo nas zonas montañosas e chuviosas do centro e interior. Podemos atopalo tamén con frecuencia como planta decorativa nos xardíns, onde se dan numerosas variedades.
    Ten unha altura de entre 2 e 5 m.. A súa copa ten forma de espiral con pólas ascendentes nas árbores novas, pero co tempo vólvese irregular. As follas son moi variables, de entre 6 e 8 cm de lonxitude, normalmente follas espiñentas. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290724/photo-7538001

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    Na imaxe preséntase unha froiteira cítrica, o limoeiro. Esta froiteira pertence á vexetación secundaria, xa que foi introducida, xunto con outros cítricos como a laranxeira, polos musulmáns durante o seu dominio na Península Ibérica séculos atrás. Esta froiteira é moi abundante no dominio mediterráneo litoral, xa que as elevadas temperaturas e as moderadas precipitacións benefícianlle. A variedade climática do clima oceánico nas Rías Baixas tamén é adecuado para esta árbore, xa que goza tamén de temperaturas relativamente altas (media de 15ºC) e ten ata 2 meses de aridez.
    https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290763/photo-7538026

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O loureiro é orixinario do Mediterráneo oriental, varía entre 5 e 10 metros de alto, mais pode atinxir ata 20 m de altura. As súas follas son vistosas e cun recendo moi característico.
    É unha árbore de folla persistente de 5-10 m de altura, de toro recto e a copa mesta, escura, con ramallos ergueitos. As follas dos exemplares en Galiza acostuman ser máis claras e anchas, especialmente cando medran en lugares húmidos e sombrizos. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290758/photo-7538021

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    Os chopos son un xénero que compón unhas 40 especies de árbores das zonas temperadas e frías do Norte. Pertencen á familia das salicáceas. En Galicia non son moi comúns as especies bravas, atopando, porén, moitos exemplares para a produción de madeira. Nalgúns lugares téñense mesmo naturalizado.
    Ten follas simples habitualmente anchas e de bordos aserrados, dentados ou lobulados. O froito ten forma de cápsula de cor verdosa que se torna parda ao madurar. Da numerosas sementes miúdas arrodeadas dunha especie de flocos de cotón. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290765/photo-7538028

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    As tuias son coníferas orixinarias das rexións temperadas do Hemisferio Norte. O xénero ten cinco especies, dúas nativas de América do Norte e tres do leste asiático.
    En Galicia non existen especies bravas, porén son moi común na xardinaxe urbana e privada para choer os eidos a xeito de sebes mestas.
    As follas da tuia son perennes e escamentas, agás ao abrochar, cando teñen forma de agulla de coser. As follas son escamudas, de 1–10 mm de longo. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290716/photo-7537981

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O fiuncho é unha herba aromática perenne e que se atopa distribuída por todo o mundo. Nace de forma silvestre, pero considérase nativa das zonas costeiras do mar Mediterráneo e, neste caso, forma parte do sotobosque dun bosque de carballos. Dada a súa expansión mundial, pode supoñerse que esta especie é relativamente adaptable á maioría de solos, relevos e condicións climáticas dada a súa expansión mundial, aínda que prefire terreos baldíos, ladeiras secas, e, especialmente, solos calcáreos. Esta planta ao ser comestible presenta unha gran cantidade de propiedades medicinais, como as infusións anticonxestivas contra a conxuntivitis, e gastronómicas. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290705/photo-7537960

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    Na fotografía, a adelfa ou laurel de flor, orixinariamente atopábase nunha ampla zona que cubría as ribeiras da conca do mar Mediterráneo ata China. Hoxe en día foi introducida en moitas zonas de clima temperado bastante árido. Pertence á rexión bioxeográfica mediterránea. Ben pode ser tanto arbusto coma árbore perennifolia, e alcanza unha altura de ata 6 metros. O seu froito (que a fotografía non mostra é dunha cor pardorroxiza). Precisa da luz de pleno sol, adáptase a ambientes secos e tolera xeadas, pero non fortes. A variedade vermella 'Little red' pode soportar ata -12°C. Resiste a calor, o vento e tanto a cal como a sal do solo, tamén sendo resistente á sequía. É unha planta moi tóxica e totalmente desaconsellado o seu uso, pois ten efectos moi perxudiciais sobre o corazón en dosis pequenas. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290712/photo-7537969

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    A amendoeira é unha árbore da familia das rosáceas e cuxo froito é a améndoa. Esta árbore pode vivir de 50 a 80 anos e ten entre 6 e 12 metros de altura, un talo liso, verde e castaño de novo, que pasa a grisallo e lañado de adulto. As súas follas son simples, lanceoladas, estreitas e rematan en punta e, a súa flor é pentámera, preséntase solitaria ou en grupos de 2 a 4 e é de cor branca ou rosada. A súa madeira é de boa calidade, e emprégase en ebastinaría, típica de climas cálidos, tolera mal o frío. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290764/photo-7538027

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O acebuche é un olivo silvestre que presenta un porte arbustivo, follas de forma oval, un menor tamaño e da un fruto bastante máis pequeno. Vive en todo tipo de solos e aguanta moi ben o calor, pero é sensible ao frío, especialmente ás xeadas. Aparece acompañando das enciñas, quexigos e alcornoques, ou dos matorrais que resultan da súa degradación, xunto ao lentisco, mirto, palmito e espiño negro. Como as variedades de olivo son interfértiles co acebuche, a resistencia a diversos problemas, como a sequía, a salinidad e o fogo, é probablemente a aportación das poblacións de acebuche ás de olivo, pois o acebuche é unha especie de crecente interés en repoblacións forestais, tanto pola súa rusticidade como polo seu mellor crecemento fronte a outras especies coas que comparte condicións de establecemento, aínda que as súas semillas presentan dificultades para xerminar, o que complica o seu cultivo en vivero.

    https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290745/photo-7538019

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    A rafia é unha planta do xénero das fanerógamas pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae). Nativa de África; a única especie do género que existe en estado natural fóra do continente africano é o yolillo (Raphia taedigera). Son palmas grandes, agrupadas, armadas, hapaxantas; con talos de 2–9 (–15) m de alto y 30 cm de diámetro, cubertos polas bases traslapadas das follas pinnadas e erectas.
    Entre os seus usos atópase: a confección de roupa, a fibra na construcción. Da savia da planta obtense unha bebida chamada Ogogoro, de alta graduación. A obtención de tal savia mata a árbore. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290713/photo-7537970

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    A pereira silvestre pertence á familia das Rosaceae. Ten a súa orixe en Europa e de Asia occidental.
    É unha árbore frondosa, de tamaño medio, pero que aislada pode llegar aos 20m, con ramas erectas e voluminosas.
    Aparece tanto en chairas como en montañas, en bosques de ribeira, con carballos, olmos, etc.
    As flores aparecen ao mismo tempo que as follas, con pétalos brancos. Ao madurar, os froitos son esféricos máis ou menos duns 3 cm, de cor amarelo ou verdoso. Case sempre prefire solos calizos, aínda que tamén se da en terreos básicos, sempre que a terra sexa rica en nutrintes e moderadamente secos. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290735/photo-7538011

  • PinsapoXeo 23-feb-2016

    O algarrobo pertence á familia das Caesalpiniaceae (Leguminosae). A súa orixe está na rexión Mediterránea.
    É un arbusto grande perennifolio ou árbore de ata 10 m de altura. É moi cultivado no sur da Península ibérica polas algarrobas, que se usan como alimento tanto animal como humano. Vive en altitudes baixas e necesita unha exposición ao pleno sol. Adáptase a todo tipo de solos, indiferente ao pH, aínda que se desenvolve mellor en calizos. Soporta ben a sequía pero non o frío, polo que se instala preferentemente en zonas baixas e resgardadas. Perxudícanlle os solos moi húmidos. En rexións chuviosas necesita invernadoiro. Sembra en outono ou primavera. O froito emprégase na fabricación de sucedáneos de chocolate e café, producción de licores, espesantes e piensos. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290744/photo-7538018

  • PinsapoXeo 24-feb-2016

    O bosque mostrado na fotografía trátase dun bosque caducifolio de carballos, característico do clima oceánico e abranguido na rexión floral eurosiberiana, no cal abundan especies mesófilas e higrófilas. As máis características son a faia e o carballo, como o da imaxe, que forma unha fraga. O carballo é unha ábore de crecemento lento, aínda que pode alcanzar ata os 20 metros de altura. Precisa de zonas húmidas e non soporta as tempadas calorosas https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290704/photo-7537958

  • PinsapoXeo 28-feb-2016

    Pinus pinea, el pino piñonero, pino manso, pino doncel es una especie arbórea de la familia de las pináceas. Su nombre, "pino piñonero", proviene de que produce como semilla grandes piñones consumidos por la humanidad desde tiempos inmemoriales, puesto que si bien los piñones de otras especies europeas de pino también se pueden comer, son mucho más pequeños (hay especies americanas con piñones grandes que se explotan comercialmente). Es originario de la región mediterránea. /outdoor-trails/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290739

  • PinsapoXeo 28-feb-2016

    El abeto común o abeto blanco es una especie arbórea de la familia de las pináceas, originaria de las regiones montañosas de Europa. De porte piramidal, tamaño medio o elevado, entre 20 y 50 metros, puede alcanzar los 60 metros de altura, su tronco es derecho y columnar, desprovisto de ramas en su parte inferior, de hasta 6 metros de circunferencia, con corteza cenicienta a blanquecina, lisa y con vesículas resinosas; se oscurece y resquebraja en los ejemplares viejos. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290703/photo-7537955

  • PinsapoXeo 28-feb-2016

    Normalmente se las conoce como palmeras o palmas. Esta importante familia es fácil de reconocer. Son plantas leñosas (pero sin crecimiento secundario del tronco, sólo primario). A pesar de ser monocotiledóneas muchas de ellas son arborescentes, con grandes hojas en corona al final del tallo, generalmente pinnadas (pinnatisectas) o palmadas (palmatisectas). Sus flores poseen 3 sépalos y 3 pétalos, y se disponen en inflorescencias provistas de una o varias espatas. El fruto es carnoso: una baya o una drupa. Están ampliamente distribuidas en regiones tropicales a templadas, pero principalmente en regiones cálidas. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290714/photo-7537978

  • PinsapoXeo 28-feb-2016

    Es una especie sufrútice que puede superar fácilmente el metro de altura, con tallos cuadrados, algo pelosos y generalmente con ángulos redondeados; las hojas, de 2-6cm por 2-5mm son más o menos lanceoladas, agudas, enteras, verdes, con el nervio central sobresaliente en el envés, eventualmente con margen revoluto. La inflorescencia, espiciforme y largamente pedunculada, puede medir hasta 9cm y está constituida por uno 5 verticilos bastante próximos pero con los inferiores claramente distantes. Las brácteas son anchamente ovadas, acuminadas, las superiores más cortas, con 7-9 nervios divididos superiormente, membranáceas, blanquecinas o pardo verdosas, mientras las bractéolas son casi lineares. No hay penacho apical de brácteas. /outdoor-trails/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290760

  • PinsapoXeo 28-feb-2016

    El abeto común o abeto blanco es una especie arbórea de la familia de las pináceas, originaria de las regiones montañosas de Europa. De porte piramidal, tamaño medio o elevado, entre 20 y 50 metros, puede alcanzar los 60 metros de altura, su tronco es derecho y columnar, desprovisto de ramas en su parte inferior, de hasta 6 metros de circunferencia, con corteza cenicienta a blanquecina, lisa y con vesículas resinosas; se oscurece y resquebraja en los ejemplares viejos.
    /outdoor-trails/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290703

  • PinsapoXeo 28-feb-2016

    Es un árbol monoico y caducifolio de la familia de las Juglandaceae en el orden de las Fagales. Es la especie del género más difundida en Europa, extendiéndose por todo el suroeste y centro de Asia, hasta el Himalaya y sudoeste de China.
    Es cultivado por la madera, las hojas aromáticas y el fruto comestible, y también como ornamental. /outdoor-trails/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290725

  • Foto de manuaita

    manuaita 14-abr-2017

    Cáusame unha grande satisfacción ver aos meus alumnos do curso 2015-16. A bon seguro que todos teredes unha traxectoria universitaria brillante e unha realización plena naqueles itinerarios formativos que por talento elixístedes. Todos formades parte desa familia que é o IES da Sangriña, e ela é e sempre será a vosa casa, algo así como un balcón da vosa vida, e os éxitos que vades tendo foron forxados polo esforzo xenerosos de tantos anos e de tanta convivencia en común. https://es.wikiloc.com/rutas-outdoor/ruta-pola-vexetacion-das-inmediacions-do-ies-a-sangrina-a-guarda-12290701#wp-12290717/photo-7537982

Si quieres, puedes o esta ruta