Tempo  8 horas 42 minutos

Coordenadas 3085

Fecha de subida 13 de enero de 2019

Fecha de realización enero 2019

-
-
59 m
9 m
0
5,2
10
20,93 km

Vista 75 veces, descargada 1 veces

preto de Monção, Viana do Castelo (Portugal)

Iniciamos esta ruta no veciño Monçäo, na antiga estación de ferrocarril. Dirixímonos polo interior cara a ponte que a une con Salvaterra, por riba do río Miño.

Fai uns poucos anos a única forma de cruzar o río ao país veciño, era utilizando o transbordador que unía as dúas beiras axudado por un gran cable metálico que lograba que a barcaza non fose arrastrada polas augas do río. Aínda se conservan os peiraos de atracada e as antigas aduanas fronteirizas, hoxe podémola cruzar pola ponte, cousa que facemos para dirixirnos a continuación cara a fortaleza. Percorrémola polo interior observando as boas vistas que temos tanto de Salvaterra como de Monçäo.

Os primeiros documentos escritos que se conservan son do 24 de maio do ano 991 onde se fai referencia á entrega do rei Bermundo II á igrexa Compostelá de Lacedorium (antigo nome). No século XII durante o reinado de Fernando II fortificouse a vila e dotouse de murallas para protexela das frecuentes incursións portuguesas. Colocou tamén unha guarnición para protexela. Por este motivo prodúcese o cambio de nome ao converterse nunha praza para salvar ao reino. O seu nome será Salvaterra.

Aos poucos ímonos afastando do Miño para achegarnos ao Tea. É un dos ríos mellor conservados do sur de Galicia en canto ás súas augas, ribeiras e continuidade. A combinación de augas limpas con beiras naturais e gran diversidade de plantas de ribeira crea o hábitat idóneo para especies migratorias como a anguía, a lamprea ou o salmón atlántico.
Camiñar por este bosque de ribeira con abeleiras, loureiros, carballos, salgueiros, bidueiros e ameneiros, é unha gozada de natureza.
E aquí no Tea descubrimos outra forma de pesca da lamprea. É única porque só aquí realízase deste xeito, pesca por estacas. Son unhas longas pasarelas de madeira alumadas con lámpadas que conseguen a súa electricidade mediante complexos sistemas “facilmente substituíble”. Só péscase de noite á luz das devanditas lámpadas e cando as lampreas remontan o río pegadas ao fondo crávanselles as estacas. Son 47 postos de pesca que se conceden por sorteo tendo que montarse en xaneiro e retirarse a finais de Abril cando acaba a tempada de pesca.

Este pequeno río, antes da desembocadura, crea unha das maiores illas fluviais da península, a Illa de Fillaboa.
Os romanos tamén deixaron a súa pegada xa que a través do municipio cruzaba unha importante calzada romana que unía a comarca con Tui. Cruzamos o río por un tramo desa calzada sobre unha soberbia ponte.
Aínda que moi reconstruído desde a súa construción orixinal non deixa de sorprendernos a súa situación estratéxica para o control do paso cara a terras tudenses. O resto de fortificacións, que formaban parte dunha rede militar, desapareceron co paso do tempo, ben demolidas, ben engulidas pola vexetación.

Nunha zona de merendeiros cruzamos outra vez o seu leito pola ponte da parroquia de Alxén. Desde aquí iniciamos o noso regreso cara a Salvaterra, pero esta vez pola outra marxe. O mesmo bosque de ribeira coa súa variada vexetación e algunha falsa acacia, que na outra beira non viramos, fan do noso paseo outro agasallo para a vista.

Chegamos ao Parque dá Canuda. Este impresionante parque de 200.000 m2 é a delicia de habitantes e turistas. Paralelo ao río Miño dispón de parques infantís , instalacións deportivas, carril para bicicletas, carreiros fluviais e un longo etcétera.

Volvemos a cruzar a ponte internacional cara a Monçäo, facémolo pola beira do río Miño. Pasamos pola Fortaleza e dirixímonos ao centro onde se celebran todos os xoves o mercado. Antes de de visitalo, xantamos no Restaurante Casa Lara.

Pola tarde facemos unha visita ao mercado, onde nos postos situados ao longo das rúas podemos comprar case de todo, roupa, cacharros, árbores froiteiros, etc.
Percorremos a súa Fortaleza con unha monumental muralla. Está moi ben conservada de de calquera dos seus baluartes podemos observar impresionantes vistas.

Un paseo pola beira do río, lévanos pola zona termal, que se atopa a 700 metros do centro, localizada nun espazo de gran beleza natural. O Parque das Caldas ademais dunha gran chaira co aliciente do río Miño, mesas e bancos de pedra, dispón dun gran parque infantil. Uns poucos metros máis adiante o Balneario e enfronte a este último dúas piscinas ao aire libre para os afeccionados á natación que se supón aberto nos meses estivais.

Finalizamos regresando ao inicio de esta bonita e agradable ruta.

Só temos asfalto no centro de Salvaterra e Monçäo. A maioría do traxecto faino polo paseo marítimo a beira dos ríos Miño e Tea.

Tempo en movemento: 5 horas 9 minutos con unha media de 4,1 quilómetros hora.
Galicia Máxica Monção localízase na beira sur do Miño e tivo gran importancia na defensa e as loitas contra os reinos veciños. Sabemos xa que no século XIII existiu un castelo neste lugar e posteriormente no XVII a cidade foi totalmente amurallada con motivo da Guerra dá Restauração. O proxecto foi levado a cabo polo enxeñeiro militar francés Miguel de L’*Ècole coa dirección do mestre João Alves do Rego. A súa murallas levantáronse en 1656 e elaborouse unha fortaleza de planta poligonal abaluartada.A vila medieval foi protexida desde entón por unhas boas murallas e inicialmente con tan só dúas portas. Pouco despois engadíronse nove baluartes e cinco portas máis: a de Salvaterra, do Rosal, da Fonte ou de As Caldas, de S. Bento e as de Ou Sol ou de Vos Milagres.O crecemento da vila propiciou no século XIX que parte das murallas fosen derrubadas para a construción de edificios e estradas así como o paso do tren que durante o século XX circulaba sobre parte das súas murallas. Hoxe en día o tren xa é historia e o seu percorrido é unha ecopista de 14 km que une Monção con Valença.
Galicia Máxica A fortaleza de Salvaterra de Miño localízase a beira do Miño, a poucos metros da ponte internacional que fai de fronteira entre Galicia e Portugal e une a vila galega de Salvaterra do Miño coa lusa Monção.A fortaleza orixinal construíuse fai case mil anos, alá polo século X ou quizais no XI. A muralla orixinal que rodea o castelo data do século XII e a súa finalidade principal era defender a vila dos ataques constantes dos entón inimigos lusitanos. No século XVII, no conflito da guerra de independencia de Portugal foi completamente renovada dándolle o seu aspecto actual, aínda que con todo desapareceron co tempo moitas estruturas defensivas. A planta da fortaleza é rectangular e ten nada máis nin nada menos que 9.700 m2.A muralla consérvase en perfectas condicións grazas á recente restauración (2008) por parte do concello. Destaca a capela central da Virxe dá Oliveira, recordo da ocupación portuguesa no século XVII que os lusos mantiveron durante dezaseis anos. Sitúase sobre a porta principal e conserva as marcas de tres escudos que aínda conservan a cruz e as coroas simbólicas portuguesas.De estilo barroco ( XVII) é de planta rectangular e no seu interior háxase a imaxe da virxe. A súa cubrición é de tella árabe con diferentes vertentes. Rematando a fachada veremos uns pináculos con bolardos e no centro unha cruz. No recinto ademais das garitas e a muralla coa capela, destacan a Casa do Conde onde se situaban as chamadas Cuevas de Dona Pega rabilonga coa súa curiosa e únicas escaleiras dobre de caracol que une dúas estancias abovedadas. Crense que as Covas foron obra do enxeñeiro francés Carlos de Lessar, autor tamén das murallas no século XVII.Unha vez entremos no recinto amurallado chamaranos a atención a gran chaira que se estende no interior do mesmo xeito que a presenza de pequenas rúas con vivendas dentro da antiga fortaleza.Vale a pena dar a volta ás murallas e observar as fermosas vistas do Río Miño na súa fronteira con Portugal que desde a fortaleza divísanse. A historia deste castelo está unida a grandes nomes da historia de Galicia como a nomeada Dona Pega rabilonga na súa loita contra Teresa de Portugal ou o mesmo Pedro Madruga, protagonista dos violentos enfrontamentos entre os señores feudais de Soutomaior e os Sarmientos.Debemos saber que a fortaleza levantada no século XVII non era máis que unha pequena parte dunha rede de fortalezas dispostas moi preto do Miño co fin de vixiar as fronteiras co país veciño. Existían catro bastións en Fillaboa, outro en Fiolledo, outra en Porto e un xigantesco recinto amurallado a 1 km desta fortaleza e que se denominaba castelo de Santiago de Aitona.O castelo de Salvaterra e a súa contorna histórica foi declarada en 1949 ben de Interese Cultural.
Antiga zona residencial dos gobernadores da Fortaleza.
Orientada cara ao río Miño disponse no medio dun longo lenzo da muralla que rodea a fortaleza. Foi realizada en sillares pétreos ben asentados, e a súa planta en rectangular, é cuberta de tella árabe a varias vertentes. Aparece blasonada cunha representación da Virxe e coróase cunha Cruz e pináculos moi característicos do estilo barroco. A Capela dá Oliva intégrase dentro das murallas do propio Castelo de Salvaterra o que indica que foi construída entre os séculos X e XI. As primeiras murallas deste castelo foron levantadas no século XII, e como se menciona anteriormente, no seu interior atópase a Capela da Virxe da Oliva, construída polos portugueses durante a súa ocupación da fortaleza e que podedes ver nas fotos que se achegan. Preto dela está o Pazo de Dona Urraca, hoxe rebautizado como Casa do Viño, que é unha fermosa mansión de grandes vidreiras situada nun extremo da praza que leva o mesmo nome, "Da Oliva".
N42.07707° W8.48235°
En Monção, existen xunto ás marxes do río Miño fontes de auga termal (explotadas polo menos desde o século XVII) e unha estancia termal, cuxo balneario data dos finais do século XIX - inicio do século XX, substituído ao final dese século por un edificio máis moderno onde funciona actualmente o Centro Tesal Termas de Monção. Este centro termal posúe unha das mellores augas minero- medicinais do norte de Portugal: son hipertermais (brotan a 49,5º) , hipossalinas, sulfúricas, sódicas, litinadas, fluoretadas e cun pH de 7.4. As Termas de Monção teñen probado unha profunda xubilación, para converter o seu balneario, no máis impresionante centro de Balneoterapia, Relax e lecer do norte de Portugal. Unhas instalacións con cerca de 5000 m2 onde a tradición e a vangarda se unen.
A Igrexa Matriz de Monção é un templo con elementos románicos composto por unha planta lonxitudinal con capela lateral. Nesta histórica igrexa atópase enterrada Deu-a- Deu, unha señora local que é considerada como un auténtico símbolo da resistencia local contra os casteláns.Esta igrexa gótica foi construída en 1308 e é un dos mellores exemplos que se poden atopar no norte de Portugal, onde o estilo románico durou ata o final. En termos arquitectónicos, este é un edificio baixo cunha soa nave cuberta de madeira. As xanelas son estreitas e só serven para a iluminación cunha decoración sinxela e rudimentaria, por exemplo, os capiteis, os frisos e as gárgolas do exterior. En 1521, Vasco Marinho, favorito do papa León X e o rei Manuel I, estableceu a Capela de São Sebastião, onde foi enterrado. Atópase no lado do Evangelho e, polas súas características manuelinas, foi clasificado como unha propiedade de interese nacional polas autoridades portuguesas. Estes contan co arco de entrada e as bóvedas de paneis. A estatua, coa súa figura tallada, ten unha inscrición en latín e está representada por unha representación da nosa Señora de Boa Nova. No interior, á beira da Epístola, tamén se atopa a capela funeraria de Deuladeu Martins, un personaxe histórico de Monção, construído ao mando dun descendente en 1679.
Galicia Máxica A escasos metros da fortaleza de Salvaterra e da Capela de San Lorenzo non debemos deixar de visitar a magnífica área recreativa de e parque da Canuda. Localízase en Salvaterra de Miño, a beiras do río Miño. Unha área recreativa lúdica de máis de 200.000 metros cadrados que combina parques infantís, paseos fluviais, pistas de bicicleta e que conecta con quilómetros e quilómetros de carreiros que discorren ao longo dos ríos Miño, Tea e Mendo.Unha das maiores e mellor acondicionadas áreas de esparexemento de todo o NO peninsular. Tampouco se deixa de lado a natureza e nel a vista comprácenos con cada cambio na súa cor. É unha aula aberta á natureza e alí podemos contemplar como crecen as apetitosas verduras, de onde nacen os froitos tan apetecibles que por encantamento os máis pequenos ven nacer nas súas mesas, ou ferramentas utilizadas polos nosos devanceiros na labranza, é pois un lugar no que todo ten un espazo e encaixa cal partitura melodiosa. As plantas aromáticas, as roseiras, os kiwis, todo en continuo cambio fan que os nosos sentidos entretéñanse.Un lugar no que as estacións se viven intensamente, ben sexa polo cambio na tonalidade da vexetación ou polo cambio de caudal no río Miño polo que discorre un paseo e o carril bici, recomendado o percorrelo.Atópese apartado do ruído e tamén poderiamos dicir que nacido nun pobo acolledor, xa que desde diferentes puntos da geografia achéganse para facer uso común do mesmo, dotado de amplo aparcadoiro e de servizos varios, aseos, cafeterias…Na Canuda a infancia é consentida desde moi pronta idade, facendo que a natureza sexa unha gran mestra dos seus pasos, tampouco se descoida nin á mocidade que neste parque ten o seu punto de encontro, con partidos nos que a rivalidade deixa paso a un bo intre, á madurez na que se goza de compartir momentos só vendo as horas pasar coa familia, a parella ou só ou para facer deporte. Tampouco se esqueceron da 3ª idade, na que os nosos maiores son coidados en sumo con zonas por onde camiñar tranquilos, ou gozar facendo tamén deporte con máquinas adaptadas e zonas de recreo para os mesmos, na que os xogos populares da súa infancia son lembrados con sumo mimo, así como mesas nas que charlas ou xogar a partida dispoñendo de mesas de xadrez, damas ou cartas. Todo iso adaptado para minusválidos que atopan tamén aquí un espazo no que pasar as súas horas de lecer.O espazo conta con todos os servizos e cunha ampla oferta de actividades que non deixasen indiferente a ninguén. Os estrelas como non, a ampla variedade de randeeiras nos que os sentidos son os protagonistas, aquí dáse cabida aos xogos tradicionais e os máis modernos.Mesas de ping- pong, de xadrez todo o que che poidas imaxinar busca un lugar no que mostrar para que ao final sexas ti o que elixas onde gozar do teu tempo.. O complexo conta con parque infantil e de adultos, circuíto bicicletas, lago, anfiteatro, xardíns, zonas de interese etnográfico e agrícola, aseos, fontes, piscinas, canchas e ata un magnífico paseo a beiras do Miño para peóns e bicicletas. Río abaixo poderemos seguir o fermoso paseo de madeira e terra que nun futuro próximo conectará por unha ponte de madeira coa illa fluvial de Fillaboa.
No medio dun incontrolado tumulto, tiña lugar o 29 de marzo de 1995 en Salvaterra de Miño a inauguración da ponte internacional que permitiu a unión deste municipio coa localidade lusa de Monçao.O acto estivo presidido polo ministro portugués de Obras Públicas, Ferreira do Arnaral, e polo delegado do Goberno en Galicia, Domingo García-Sabell. A construción iniciouse catro anos atrás e o seu financiamento, que ascendeu a 372 millóns de pesetas, foi achegada a partes iguais polos gobernos español e luso, mentres que os accesos foron feitos tamén polos respectivos países. As obras adxudicáronse á empresa lusa Tecnopul, pero debido a problemas financeiros foi outra empresa de leste mesmo país, Conduril, a encargada, de concluílas. A ponte está constituído por unha estrutura de 215 metros de lonxitude.
N42.07644° W8.48112°
Ruta que ten o seu inicio no Parque "A Canuda" en Salvaterra ao pé da ponte internacional que nos une ao noso país veciño, Portugal, e vai seguindo o curso do río Tea ata chegar ao Concello de Ponteareas e si queremos seguir camiñando podemos chegar ata o Concello de Mondariz. O percorrido ata Ponteareas, é unha camiñada curta, apenas 15 km. aproximadamente, e moi fácil de camiñar. É completamente lisa e chaira polo que é moi recomendable para realizar acompañados da familia ou daqueles amigos a quen non lles gusten moito as costas. Ademais está moi ben sinalizada polo que é facil de seguir sen necesidade de GPS. A senda conta ademais co atractivo das imaxes impresionantes de 3 pontes maxestuosos: A ponte dos Remedios, unha obra medieval (século XIII), sobre cimentos de orixe romana, A Ponte Dás Partidas tamén medieval e de orixe romana E a Ponte Dá Fillaboa reconstruído no século XV sobre unha antiga ponte romana que consta de 4 arcos ojivales, e polo que discorría o antigo Camiño Real que conducía a Tui. A senda pódese realizar en calquera época do ano, mesmo en días asollados pois imos case constantemente á sombra das árbores que poboan a ribeira do Tea ata a súa chegada ao parque da Canuda, nas inmediacións da ponte internacional que nos une ao noso país veciño, Portugal.
Galicia Máxica Formado por un paseo duns 2 quilómetros de lonxitude que vai paralelo ao río Miño. Ao chegar ao parque da Canuda enlázase cun novo paseo que nos leva ata a illa de Fillaboa, na cal está proxectado construír unha pasarela que a una co paseo, así como a restauración paisaxística do interior da illa conxuntamente coa habilitación dun centro de interpretación da natureza. O paseo do Miño está dividido nunha parte para uso dos peóns e outra para bicicletas.
Galicia Máxica Desde Ponteareas o río Tea discorre con paso firme cara á súa desembocadura no pai dos ríos galegos, o Miño. O río Tea doa as súas augas ao Miño a 2 km río abaixo de Salvaterra, e crea no Miño unha das maiores illas fluviais da península, chamada tamén como o é a súa situación, Fillaboa. Na súa andaina é franqueado por catro pontes centenarias: Cernadela, Os Remedios, As Partidas e o último, case na desembocadura, o de Fillaboa. Os romanos deixaron a súa pegada no concello, xa que a través do municipio cruzaba unha importante calzada que unía a comarca con Tui. O resto desta calzada é testemuñada pola presenza dunha magnífica ponte cuxas primeiras pedras foron colocadas sobre o leito do río polos grandes arquitectos romanos.A ponte sufriu grandes modificacións, no XV e sobre todo no século XVII, cando, debido ao conflito da guerra da Restauración portuguesa, foi reconstruído para poder vixiar e canalizar o paso cara ás terras tudenses. Proba deste conflito era a existencia de diversas fortificaciones a ambos os dous lados da ponte das que hoxe en día practicamente son imperceptibles, debido a que foron demolidas e á cuberta de vexetación que cobre os presuntos restos. Pero o máis destacable do pasado do lugar era a localización dunha fortaleza que formaba parte dunha rede militar composta por edificacións fortificadas ao longo do Río Miño, como o eran a próxima de Salvaterra e río abaixo, o forte de San Lorenzo. hoxe en día os seus cimentos atópanse desaparecidos baixo centos de metros cadrados de viñedos.A beleza do lugar preservouse debido ao escaso tránsito que presenta a antiga xeral que foi substituída pola recente estrada que salva o río por un viaduto uns 700 m río arriba. Así que se queremos atopalo debemos ir á mantenta ao lugar. Isto fai que a ponte conserve un encanto e unha maxia especial xa que se localiza nunha tranquila contorna de gran fermosura que crea o Río Tea.Está formado por tres arcos principais, actualmente apuntados, que salvan o caudal do río e dun aliviadoiro no seu parte este para posibilitar o paso da auga en épocas de crecida, pois o caudal chega a ser moi intenso no inverno e outono, debido á inexistencia de presas que fagan regular a auga. Ademais o río crea unha importante conca hidrográfica que xunta as augas de moitos ríos e regachos ao longo de todo o val. A súa lonxitude total é de case 70 m, e a súa anchura media de dous metros e medio. De destacar é a súa altura no punto central que alcanza o 11 m. Tambíén chámanos a atención a súa antiga calzada que aínda conserva a pedra da súa época altomedieval en contraposición á ponte das Partidas, o cal foi desposuído das súas antigas pedras e insultado con modernas laxas lisas. O máis negativo é a conservación dos tajamares que se atopan nun estado deplorable, con enormes gretas que ameazan esborrallar as pedras e así poñer en perigo a integridade deste magnífico e bela ponte, debido ás fortes crecidas e á forza do río Tea. O acondicionamento da illa de Fillaboa e a súa contorna debese levar consigo unha partida orzamentaria para apontoar a vella ponte dunha maneira acorde coa súa historia e que non se volva a repetir absurdos casos como a mencionada ponte das Partidas.

Comentarios

    Si quieres, puedes o esta ruta